“Ik besloot mij volledig in te zetten op nucleaire beveiliging”

Geschreven door:

Johan Vlemmix

Oorlog heeft mij altijd aangegrepen. Ik werd geboren 14 jaar na de tweede wereldoorlog en hoewel alles op volle toeren in de heropbouw was, voelde ik de dreiging enorm van een mogelijke nieuwe oorlog: de “Koude Oorlog”.

ik volgde ieder kranten bericht en keek alle journaals. Ook begon ik met mijn eerste verzamelingen. Ik ging dan met veel plezier de bossen in en rondom Eindhoven om de nodige ontdekkingen te doen van militaire spullen die na de gevechten achter gebleven waren. ik vond van alles minutie, helmen, medailles, vlaggen, kleding. Alles nam ik mee. Misschien onbewust de zoektocht naar veiligheid…angst voor oorlog. Ook lag mijn interesse bij bunkers en schuilkelders niet om te spelen maar interesse in de veiligheid en hoe ze werkte.

Eenmaal bijna volwassen had ik al een goede basis opgezet in het bedrijfsleven en handelde in van alles en nog wat zo ook in vastgoed & kreeg ik per toeval een bunkers aangeboden. Precies wat ik altijd al wilde hebben. Ik begon hierna mijn eigen bunker te ontwerpen en bouwde deze ondergronds voor mijn familie. Ik bemerkte dat er veel interesse was niet alleen in mijn omgeving maar dat de angst en het verlangen naar veiligheid voor een eventuele nucleaire ramp of kernoorlog bij veel mensen speelde.

Vreemd was dat de bunkers die landelijk beschikbaar waren voor de bevolking niet meer werden onderhouden. Ze waren inmiddels gedateerd en opknappen/modernisering veel te duur voor de regering. Dit verbaasde me……hoezo ?! Er was nog geen vrede, er waren overal kernwapens en de nodige spanningen!

Ik had mij al vaak in gezet in strijd tegen de kernbom & voor de vrede. Niet in het leger want iedereen uit ’59 had geen dienstplicht. Maar nu er geen veilige bunkers zijn besloot ik mij volledig in te zetten op nucleaire beveiliging. Ik nam het initiatief en startte een studie in nucleaire straling/wapens & veiligheid in binnen en buitenland. Ik startte ook met het bouwen van bunkers voor 1 persoon t/m 12 personen. Ik gaf advies en lezingen. Ook verkocht ik luchtfilters, pompen, deuren, toiletten, water zuivering en voedsel noodpakketten je kunt t zo gek niet bedenken of ik had het op voorraad ín de nieuwste technieken van toen. Ook startte ik de “stichting nucleair museum” een informatie & educatie centrum waar iedereen met zijn of haar vragen terecht kon.

Gelukkig keerde het tij en leek de koude oorlog eindelijk voorbij, verdragen werden ondertekend en de angst voor een nucleaire aanval of ramp hield de mensen over het algemeen steeds minder bezig. Mijn werkzaamheden rondom “nucleaire protection systems” kwamen dientengevolge op een lager pitje te staan. De ontwikkeling en de producten waren schreeuwend duur en de verkopen stagneerden. Niemand leek zich nog met nucleaire dreiging bezig te houden. Hoewel mijn gevoel van de koude oorlog nooit is verdwenen!

De alertheid op nieuws en nucleaire ontwikkelingen is mij altijd blijven intrigeren. Altijd een soort van paraatheid ervaren een onderbuik gevoel. Want een ongeluk zit in een klein hoekje en nog altijd hebben vele landen de beruchte rode knop… Zo ben ik altijd blijven verzamelen, altijd op mijn hoeden. Altijd mensen blijven adviseren.

Ook voor vrede heb ik mij keer op keer ingezet onder met de vredesvlaggen. Waarbij ook de langste vredesvlag ter wereld had en hiermee actie voerde. Er was ook een “anti discriminatie munt” die ik o.a. persoonlijk uitreikte aan “Bill Clinton”. Aan alle kanten heb ik altijd geprobeerd mijn steentje bij te dragen aan een veilige samenleving voor iedereen. De koude oorlog heeft mij hierin gevormd en mij altijd bewust gemaakt van risico’s maar ook om alles uit het leven te halen, te genieten met volle teugen & op een positieve manier problemen op te lossen.

Nu ruim 40 jaar na de opening van mijn Nucleair Museum begin ik op een nieuwe locatie met een moderne en veel grotere versie van het museum, waar beleving, training en informatie aangeboden wordt aan jong en oud, particulier en zakelijk. We zetten in op moderne wetenschap, materialen en technieken van toen en nu. We maken mensen bewust  van de geschiedenis van de Koude Oorlog en hoe het allemaal zo ver heeft kunnen komen. Dat we nooit vergeten hoe belangrijk en fijn vrede is en dat veiligheid helaas nooit vanzelfsprekend is.

Nu belangrijker dan ooit om bewust en alert te zijn. Kennis te delen, zelfredzaam te zijn maar ook  samen te werken. Leren van het verleden en er alles aan doen om een veilige toekomst te behouden.

-Johan Vlemmix Ambassadeur van de stichting Cultureel Erfgoed Koude Oorlog.

Verhalen

Bij de Koninklijke Marine tijdens de Koude Oorlog

Op 17 augustus 1970 ben ik in dienst van de Koninklijke Marine getreden. Het heetste punt, de Cuba crisis, was al geweest maar de dreiging van een kern oorlog was nog steeds aanwezig.  Als 16 jarig jochie was ik daar niet zo mee bezig. Ik vond alles nog spannend....

Russen afluisteren

Brief van Henk Braakman, ontvangen op maandag 13-11-2023. Het betreft zijn belevenis van zijn diensttijd in de Koude Oorlog. Transcriptie Lichting 1956-6 Op 4 mei 1956 (wat een timing) lag er op de deurmat bij ons thuis een enveloppe met daarin een ‘bevel’ namens...

Conflict en komische wraak

Bij het militaire onderdeel waar ik was geplaatst, werkte ik op een technische afdeling onder leiding van een 'Korporaal 1', die bekend stond als een zuiplap die dacht dat hij de baas was. Op een dag kregen we een conflict over een handeling, terwijl we dezelfde...

Sloepvaren & Nieuw Guinea

Dit waargebeurde verhaal speelt zich af rond de jaren 1955 in de Aziatische archipel en net daarbuiten. Ik kwam op als dienstplichtig matroos in Hollandsche Rading naar de Marine kazerne. Daar werd ik binnenste buiten gekeerd en voorzien van de nodige uitrusting,...

Geheimzinnige schepen

In het begin van de 1950-er jaren hebben er een paar jaar een tweetal passagiersschepen in de Numansdorpse Veerhaven gelegen. Niemand wist waarom ze daar lagen en van wie ze waren. Het was allemaal heel geheimzinnig. Veel verhalen deden de ronde over het doel van...

Van Kanonnier tot touringcar-chauffeur

Geboren in augustus 1960, dus opgegroeid in de jaren 60 en 70, kregen wij te horen van de atoombom. En nog erger, de waterstofbom en de Russen. Niet dat ik er bang voor was, want met Den Helder dichtbij wist je dat als er zo'n grote bom zou vallen ook wij de klos...

Mijn jongenskamer ……

Een foto van mijn jongenskamertje. Het is door de tijd een wazig beeld geworden. Ik weet nog dat ik het maakte met mijn eerste fototoestel, een Agfa Clack, gekregen voor mijn vijftiende verjaardag in 1961. Ja ik ben van 1946. Dat fotootje illustreert de...

De Stingerbol

Ik ben als instructeur en opleidingsontwikkelaar van 1992 tot en met 1995 werkzaam geweest als in de Stingertrainer te Ede. In de stinger trainer werden schutters opgeleid van de Landmacht, Luchtmacht en Mariniers. De bol is van binnen voorzien van projectie...

Plotter bij de Korps Luchtwachtdienst

Tussen 1962 en 1964 ben ik, P.J.M (Nel) Winkelman opgegroeid in het oude noorden van Rotterdam, plotter geweest als reserve bij het luchtwachtcentrum in een grote bunker in Rotterdam. De korps Luchtwachtdienst (KLD) werd op 1 maart 1950 opgericht als onderdeel van...

Deel je eigen verhaal

Schakel JavaScript in je browser in om dit formulier in te vullen.

Auteur gegevens

Vul hieronder je contactgegevens in, zodat de afzender van dit verhaal juist is.
Wordt niet gepubliceerd
10 cijfers
Mijn auteursnaam mag

Schrijf je verhaal

Inhoud
Klik of sleep een bestand naar dit veld om te uploaden.
Dit mag een jpg, jpeg, png of gif bestand zijn van max. 1Mb.
Locatie bij dit verhaal
Selectievakjes