Een woeste tijd

Geschreven door:

Noud Jansen

Iedereen was zich in die tijd wel enigszins bewust van het bestaan van de koude oorlog, zoals ik mij herinner. Toen ik medio jaren zeventig mijn dienstplicht vervulde, was er echter merkwaardig genoeg geen haar op mijn hoofd dat daar aan dacht, mijn hele diensttijd lang. Het was een tijd van lang leve de lol. We droegen haar tot op onze schouder en er werd flink gezopen door de manschappen, vrijwel uitsluitend bier. De groetplicht was afgeschaft. Het was een woeste tijd. Op de kazerne waren overal onderdeelsbars waar je voor een belachelijk lage prijs een biertje kon drinken. Ik meen me te herinneren dat de consumptieprijs een kwartje was of een paar dubbeltjes. Er was geen enkele rem, behalve de kater daags naderhand. Tijdens de opleiding leerden we omgaan met een wapen, in ons geval was dat een UZI, een zogenaamde pistool-mitrailleur. Het hoorde erbij, maar echt boeien deed het niet. Ik volgde de rijopleiding voor motorordonnans en ik had daar heel vel zin in. Elke dag was het rijden, ook toen ik na de opleiding op mijn standplaats terechtkwam. We deden braaf wat ons werd opgedragen, maar je kon het nauwelijks serieus noemen wat we deden. Als ordonnans was je een soort militaire postbode of koerier. We reden op oude Triumphs, 350 cc viertakt staande twin motor. Leren jassen en dito schoudertassen, pothelm ook. Gaatjes in de broek van je gevechtspak door het zuur van de accu tussen je onderbenen. Het waren fijne motoren om mee te rijden, het sturen en de zit waren een genot, en ze werden door ons gekoesterd ook al lieten ze het in technisch opzicht regelmatig afweten. Ik stond een keer voor een stoplicht te wachten terwijl een pakking het begaf. Ik merkte het pas toen ik bij het optrekken bijna uitgleed: alle olie was eruit gelopen. Veel materieel was verouderd. Er werd nog gereden met oude Nekaf-jeeps en Volkswagenbusjes van tien jaar en ouder. Maar het was vaak lachen. We reden onze routes zo snel als we konden en doken daarna onder in een koffietent of een frituurzaak om de rest van de tijd te vullen. Het was ook een goede tijd voor dienstplichtigen. We behoorden tot de eerste lichtingen die een vergoeding kregen op basis van het minimumloon en menigeen kon zich een eigen auto permitteren. Er valt nog veel meer te vertellen, over roekeloosheid, ongelukken, elkaar matsen, drankgelagen, vrouwen, de prima kwaliteit van het eten en nog veel meer lief en leed, maar ik zal het hierbij laten om het een beetje netjes te houden.

Na mijn diensttijd vond ik een baan bij de drukkerij van een krant. Daar werd ik me langzamerhand wel wat meer bewust van de koude oorlog. In 1981 (Amsterdam) en 1983 (Den Haag) liep ik mee in de anti-kernwapendemonstraties.

 

Verhalen

Brandweer en BB

Geboren in 1954 werd ik natuurlijk op een bepaald moment opgeroepen voor keuring dienstplicht. Alles was goed en mijn opkomst werd enkele malen uitgesteld wegens studie. Het einde van mijn studie was nabij en ik kreeg een waarschuwingsoproep. Tegelijkertijd kwam in...

Moord op Kennedy

In de nacht van 22 november 1963 was ik op patrouille in Büren Duitsland. Mijn chauffeur en ik schrokken ons te pletter toen er opeens een tank voor ons stopte. Gelukkig bleken het Engelsen te zijn, die ons vertelden, dat president Kennedy was doodgeschoten. Een...

Bij de Koninklijke Marine tijdens de Koude Oorlog

Op 17 augustus 1970 ben ik in dienst van de Koninklijke Marine getreden. Het heetste punt, de Cuba crisis, was al geweest maar de dreiging van een kern oorlog was nog steeds aanwezig.  Als 16 jarig jochie was ik daar niet zo mee bezig. Ik vond alles nog spannend....

Russen afluisteren

Brief van Henk Braakman, ontvangen op maandag 13-11-2023. Het betreft zijn belevenis van zijn diensttijd in de Koude Oorlog. Transcriptie Lichting 1956-6 Op 4 mei 1956 (wat een timing) lag er op de deurmat bij ons thuis een enveloppe met daarin een ‘bevel’ namens...

Conflict en komische wraak

Bij het militaire onderdeel waar ik was geplaatst, werkte ik op een technische afdeling onder leiding van een 'Korporaal 1', die bekend stond als een zuiplap die dacht dat hij de baas was. Op een dag kregen we een conflict over een handeling, terwijl we dezelfde...

Sloepvaren & Nieuw Guinea

Dit waargebeurde verhaal speelt zich af rond de jaren 1955 in de Aziatische archipel en net daarbuiten. Ik kwam op als dienstplichtig matroos in Hollandsche Rading naar de Marine kazerne. Daar werd ik binnenste buiten gekeerd en voorzien van de nodige uitrusting,...

Geheimzinnige schepen

In het begin van de 1950-er jaren hebben er een paar jaar een tweetal passagiersschepen in de Numansdorpse Veerhaven gelegen. Niemand wist waarom ze daar lagen en van wie ze waren. Het was allemaal heel geheimzinnig. Veel verhalen deden de ronde over het doel van...

Van Kanonnier tot touringcar-chauffeur

Geboren in augustus 1960, dus opgegroeid in de jaren 60 en 70, kregen wij te horen van de atoombom. En nog erger, de waterstofbom en de Russen. Niet dat ik er bang voor was, want met Den Helder dichtbij wist je dat als er zo'n grote bom zou vallen ook wij de klos...

Mijn jongenskamer ……

Een foto van mijn jongenskamertje. Het is door de tijd een wazig beeld geworden. Ik weet nog dat ik het maakte met mijn eerste fototoestel, een Agfa Clack, gekregen voor mijn vijftiende verjaardag in 1961. Ja ik ben van 1946. Dat fotootje illustreert de...

Deel je eigen verhaal

Schakel JavaScript in je browser in om dit formulier in te vullen.

Auteur gegevens

Vul hieronder je contactgegevens in, zodat de afzender van dit verhaal juist is.
Wordt niet gepubliceerd
10 cijfers
Mijn auteursnaam mag

Schrijf je verhaal

Inhoud
Klik of sleep een bestand naar dit veld om te uploaden.
Dit mag een jpg, jpeg, png of gif bestand zijn van max. 1Mb.
Locatie bij dit verhaal
Selectievakjes