Dienstweigeren

Geschreven door:

Dolf Muller

Begin jaren ’80, Nederland. De VVD was een rechtse, conservatieve partij voor golfballen en het CDA was daar het confessionele zusje van, de PvdA was nog een kneiterlinkse partij en links daarvan had je nog de PSP, CPN en in mindere mate de PPR (ook al noemde die partij zich radicaal). Wij, punkers, anarchisten, krakers en ander gespuis stonden helemaal buiten dit politieke gebeuren. Voor wie de burgers in Nederland ook stemden, wij wilden er niks mee te maken hebben. Wij keerden ons net als Ferdinand Domela Nieuwenhuis tegen de vijf, nou ok, de 4 K’s: koningshuis, kerk, kapitaal en kazerne; de kroeg konden we nog vaak moeilijk loslaten.

In 1980 reden er tanks door de Amsterdamse Vondelstraat om barricades op te ruimen die krakers en sympathisanten hadden opgeworpen om te voorkomen dat het gekraakte pand van nummer 72 opnieuw ontruimd zou worden. Niet alleen zes tanks, maar ook waterkanonnen, pantserwagens, scherpschutters en natuurlijk een heel legertje ME-ers werden ingezet om de Vondelstraat en directe omgeving schoon te vegen. Is het hier oorlog? Daar leek het wel op en niet veel later – op 30 april – vond er in Amsterdam nog een veldslag plaats, die nog heviger was dan de rellen een maandje daarvoor in de Vondelstraat. Het waren de kroningsrellen. Met de leuze ‘Geen woning, geen kroning (van Beatrix)’ organiseerden Amsterdamse krakers met krakers en linkse groepen uit het hele land een alternatief kroningsfeestje.

Links/Rechts

Links was links en rechts was rechts en die groepen stonden toen in Nederland lijnrecht tegenover elkaar. Punkers en krakers werden in elkaar geslagen door knokploegen met vaak extreem rechtse trekken. Aan de ander kant werd er een bomaanslag gepleegd op een partijbijeenkomst van de Centrumdemocraten/Centrumpartij van Hans Janmaat, waarbij zijn vrouw een been verloor. Het was vaak oorlog op straat, waarbij mensen echt het leven lieten.

Ik hoor(de) bij die linkerkant en in die begin jaren ’80 was er ook internationaal nog een andere oorlog bezig: de koude oorlog. In Nederland was er mede daardoor nog een dienstplicht en hoewel al mijn vrienden werden uitgeloot of door broederdienst niet hoefden op te komen draven voor de keuring militaire dienstplicht, kon ik me melden in de Sarphatistraat in Amsterdam, in de oude Oranjekazerne.

Gewetensbezwaren

Twee K’s ineen….De Oranjekazerne…Als rechtgeaarde punk en anarchist ging ik natuurlijk nooit van ze lang zal ze leven dienst doen…Ik had wel verwacht dat ik afgekeurd zou worden, maar dat was niet het geval. Eerst maar even uitstel aanvragen vanwege de studie journalistiek. Na twee jaar was dat avontuur weer afgelopen en zou ik me toch voor mijn nummer moeten melden om het vaderland te verdedigen. Mij niet gezien! Maar wat nu? Er waren toen twee opties: 1: dienstweigeren door een beroep te doen op de Wet Gewetensbezwaren Militaire Dienst. De tweede was het zogenaamde ’totaal weigeren’. Geen beroep doen op de wet, gewoon niet op komen dagen en weigeren mee te werken. In mijn optiek was dat eigenlijk de beste optie…alleen zou je dan voor 18 maanden (!) de bak in draaien. 18 maanden, anderhalf jaar, voor iets dat je NIET gedaan hebt. je moet in NL heel wat op je kerfstok hebben om bij een eerste misdrijf meteen zo’n straf te krijgen! Een paar mensen die ik sprak, die wel de ballen hadden om dit te doen, kwamen daar toch beschadigd uit omdat het natuurlijk ongelooflijk onrechtvaardig was.

Toch maar melden bij een commissie van mannen met heel veel medailles op om te vertellen waarom ik uit naam van vadertje Staat geen mensen wilde neerknallen. Gek genoeg kan ik me van het gesprek niet zoveel meer herinneren, behalve dan de idiote keuzes die werden voorgelegd zoals: Áls je in 1933 Hitler dood zou kunnen schieten,  zou je het dan doen?’ Daar trapte deze jongen natuurlijk allemaal niet in en – verdomd – ik werd een gewetensbezwaarde en hoefde niet onder de wapens. Wel zou ik een vervangende dienstplicht moeten vervullen e wel op een plaats zo’n 300 km van van mijn toenmalige woonplaats. Koffie rondbrengen en post sorteren voor een of andere organisatie van Defensie. Doei! Ik woonde al samen met mijn vriendin en was inmiddels een rijpe twintiger. Pure pesterij, dit. Wandelen met eenzame bejaarden, in een dierenopvang aan de slag, jongerenwerk…Ik had het allemaal gedaan, maar dit niet.

Terugslaan met de wet in de hand

In die tijd werkten mijn vriendin en ik allebei niet en waren niet getrouwd…Waarom zouden we? Nu was daar wel een goed en heel grappige reden voor: als je getrouwd was als stel, werd de man automatisch als kostwinner gezien en hoefde ik die vervangende dienstplicht niet te vervullen. Deze gekke regel werkte nu in mijn voordeel. Met het instituut burgerlijk huwelijk had ik helemaal niks en op maandagmorgen (gratis) zijn we allebei helemaal in het zwart naar het stadhuis getogen, met slechts twee getuigen en verder niks of niemand, geen ringen, geen bloemen en geen toespraakje.

Met het trouwboekje als bewijs terug naar huis. Dag vervangende dienstplicht! Mijn familie begreep er helemaal niets van dat ik ‘zomaar’ ging trouwen, zonder hen uit te nodigen en zo kwam de koude oorlog ook zo de huiskamer(s) in.  In ’89 viel de muur en dat was dan formeel het einde van de koude oorlog, maar de krakersrellen en massa demonstraties tegen kernwapens en alles wat daarmee samenhangt hebben in ons land diepe wonden geslagen die aan de oppervlakte iig enigszins zijn geheeld en terwijl ik dit schrijf is er niet zover hiervandaan een échte oorlog gaande met als resultaat 1000 doden per dag….Links/rechts…dit had niemand kunnen voorspellen….

 

 

 

 

 

Verhalen

Brandweer en BB

Geboren in 1954 werd ik natuurlijk op een bepaald moment opgeroepen voor keuring dienstplicht. Alles was goed en mijn opkomst werd enkele malen uitgesteld wegens studie. Het einde van mijn studie was nabij en ik kreeg een waarschuwingsoproep. Tegelijkertijd kwam in...

Moord op Kennedy

In de nacht van 22 november 1963 was ik op patrouille in Büren Duitsland. Mijn chauffeur en ik schrokken ons te pletter toen er opeens een tank voor ons stopte. Gelukkig bleken het Engelsen te zijn, die ons vertelden, dat president Kennedy was doodgeschoten. Een...

Bij de Koninklijke Marine tijdens de Koude Oorlog

Op 17 augustus 1970 ben ik in dienst van de Koninklijke Marine getreden. Het heetste punt, de Cuba crisis, was al geweest maar de dreiging van een kern oorlog was nog steeds aanwezig.  Als 16 jarig jochie was ik daar niet zo mee bezig. Ik vond alles nog spannend....

Russen afluisteren

Brief van Henk Braakman, ontvangen op maandag 13-11-2023. Het betreft zijn belevenis van zijn diensttijd in de Koude Oorlog. Transcriptie Lichting 1956-6 Op 4 mei 1956 (wat een timing) lag er op de deurmat bij ons thuis een enveloppe met daarin een ‘bevel’ namens...

Conflict en komische wraak

Bij het militaire onderdeel waar ik was geplaatst, werkte ik op een technische afdeling onder leiding van een 'Korporaal 1', die bekend stond als een zuiplap die dacht dat hij de baas was. Op een dag kregen we een conflict over een handeling, terwijl we dezelfde...

Sloepvaren & Nieuw Guinea

Dit waargebeurde verhaal speelt zich af rond de jaren 1955 in de Aziatische archipel en net daarbuiten. Ik kwam op als dienstplichtig matroos in Hollandsche Rading naar de Marine kazerne. Daar werd ik binnenste buiten gekeerd en voorzien van de nodige uitrusting,...

Geheimzinnige schepen

In het begin van de 1950-er jaren hebben er een paar jaar een tweetal passagiersschepen in de Numansdorpse Veerhaven gelegen. Niemand wist waarom ze daar lagen en van wie ze waren. Het was allemaal heel geheimzinnig. Veel verhalen deden de ronde over het doel van...

Van Kanonnier tot touringcar-chauffeur

Geboren in augustus 1960, dus opgegroeid in de jaren 60 en 70, kregen wij te horen van de atoombom. En nog erger, de waterstofbom en de Russen. Niet dat ik er bang voor was, want met Den Helder dichtbij wist je dat als er zo'n grote bom zou vallen ook wij de klos...

Mijn jongenskamer ……

Een foto van mijn jongenskamertje. Het is door de tijd een wazig beeld geworden. Ik weet nog dat ik het maakte met mijn eerste fototoestel, een Agfa Clack, gekregen voor mijn vijftiende verjaardag in 1961. Ja ik ben van 1946. Dat fotootje illustreert de...

Deel je eigen verhaal

Schakel JavaScript in je browser in om dit formulier in te vullen.

Auteur gegevens

Vul hieronder je contactgegevens in, zodat de afzender van dit verhaal juist is.
Wordt niet gepubliceerd
10 cijfers
Mijn auteursnaam mag

Schrijf je verhaal

Inhoud
Klik of sleep een bestand naar dit veld om te uploaden.
Dit mag een jpg, jpeg, png of gif bestand zijn van max. 1Mb.
Locatie bij dit verhaal
Selectievakjes